Okólnik kwiecień 2015

Bardzo serdecznie witam wszystkich braci i siostry na całej kuli ziemskiej w imieniu Pana Jezusa Chrystusa Słowem z Hebr. 9, 28:

„Tak i Chrystus, raz ofiarowany, aby zgładzić grzechy wielu, drugi raz ukaże się nie z powodu grzechu, lecz ku zbawieniu tym, którzy go oczekują”.

Drugie przyjście Chrystusa to Jego obiecane powtórne przyjście (Jan 14, 1-3). On przyjdzie znowu po wszystkich zbawionych, którzy na Niego czekają. On przyjdzie znowu po wszystkich zbawionych, którzy są gotowi: „… te, które były gotowe, weszły z nim na wesele” (Mat. 25, 10). On przyjdzie znowu po wszystkich zbawionych, którzy umiłowali Jego przyjście. I wszyscy, „którzy umiłowali przyjście Jego”, otrzymają obiecaną koronę zwycięstwa (2. Tym. 4, 8).

Powtórne przyjście Chrystusa jest bardzo bliskie. Ważne jest, by u każdego z nas naprawdę można było znaleźć te trzy cechy: czekania na Niego, bycia gotowym i miłowania Jego przyjścia. Zgodnie z 2. Kor. 6, 14-18 żyjemy w czasie wywołania: „Dlatego wyjdźcie spośród nich i odłączcie się, mówi Pan…”. Całe proroctwo czasu końca wypełnia się na naszych oczach. Jest to okres, o którym Pan powiedział: „… gdy ujrzycie, że to się dzieje, wiedzcie, iż blisko jest Królestwo Boże” (Łuk. 21, 28-36). Z łaski posiadamy biblijną orientację dzięki proroczemu Słowu i możemy dokładnie widzieć znaki czasu we wszystkich zakresach. Pobudka rozlega się teraz na całej ziemi i jest skierowana do wszystkich biblijnie wierzących, by obudzili się z duchowego snu. Brzmi coraz głośniej: „Oto oblubieniec, wyjdźcie na spotkanie” (Mat. 25, 1-10). Wstańcie! Przygotujcie się! Wyjdźcie Mu naprzeciw!

To jest poselstwo, które teraz poprzedza drugie przyjście Chrystusa. Wierzący to panny czyszczące swoje lampy. Mądre panny nie tylko dbają o swoje lampy, mianowicie by mieć światło, inspirację, dla nich najważniejsze jest całkowite przygotowanie we wierze i posłuszeństwie oraz napełnienie olejem Ducha. Pewien autor pieśni wyraził to następująco: „Tylko naczynia, święty Mistrzu, lecz napełnione Twoją mocą…”. Teraz ma miejsce zainicjowane przez Ducha zjednoczenie ziemskiej oblubienicy z niebiańskim Oblubieńcem w całkowitej miłości i zgodności z każdym Bożym Słowem.

„Ja chcę się z tobą zaręczyć!”

U Oz. 2, 21 Pan obiecał: „I zaręczę cię z sobą na wieki; zaręczę cię z sobą na zasadzie sprawiedliwości i prawa, miłości i zmiłowania”. To jest oferta łaski Zbawiciela dla zbawionych. Na krzyżu na Golgocie Oblubieniec zapłacił cenę zbawienia za oblubienicę (Jan 3, 16). Zbór został zbawiony dzięki przelanej krwi nowego przymierza (Mat. 26, 26-28): „W nim mamy odkupienie przez krew jego, odpuszczenie grzechów, według bogactwa łaski jego” (Ef. 1, 7). Jak został otwarty bok Adama i wyjęta została z niego Ewa, a następnie mu przedstawiona (1. Mojż. 2), tak na krzyżu został otwarty bok Zbawiciela (Jan 19, 34), a zbawieni są Jego zborem oblubienicy, który spotka Go w powietrzu podczas zabrania w górę na ucztę weselną (1. Tes. 4, 17). „Tak też napisano: Pierwszy człowiek Adam stał się istotą żywą, ostatni Adam stał się duchem ożywiającym” (1. Kor. 15, 45). Wszyscy synowie i córki Boże są „członkami ciała jego”. Paweł pisze dalej: „Tajemnica to wielka, ale ja odnoszę to do Chrystusa i Kościoła1” (Ef. 5, 30-32).

Jak podczas zaręczyn mężczyzna staje się oblubieńcem a narzeczona oblubienicą, tak prawdziwe, rzeczywiste nawrócenie do Jezusa Chrystusa jest „Tak” dla Niego i w ten sposób Zbawiciel staje się niebiańskim Oblubieńcem, a zbawieni Jego oblubienicą. Zaręczyny nie następują jednostronnie, mogą nastąpić tylko wtedy, gdy dwoje się spotka, ich serca biją we wzajemnej miłości i powiedzieli sobie „Tak”.

Wszyscy zbawieni, w których Słowo jest wysiewane jako nasienie (Łuk. 8, 11), są znowuzrodzeni ku żywej nadziei (1. Piotra 1, 3). Otrzymują boską istotę Zbawiciela i wieczne życie: „Tak więc, jeśli ktoś jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem; stare przeminęło, oto wszystko stało się nowe” (2. Kor. 5, 14-21). Kto należy do zboru oblubienicy, ma osobisty kontakt z Panem, jak narzeczeni mają go ze sobą, i słucha tego, co Oblubieniec mówi Swojej umiłowanej oblubienicy przez Swe Słowo, oraz stosuje się do tego. Tak wypełnia się: „… oblubienica jego przygotowała się”.

Należący do zboru oblubienicy będą gotowi przy przyjściu Oblubieńca. Oni Go miłują i z tęsknotą czekają , by wejść z Nim na ucztę weselną, jak jest napisane: „Błogosławieni, którzy są zaproszeni na weselną ucztę Baranka” (Obj. 19, 7-9). Dzięki służbie obiecanego proroka Duch Święty sprawił, iż we wszystkich naprawdę wierzących pisane Słowo stało się objawionym Słowem. I nie tylko to: We wszystkich, którzy wierzą i należą do zboru oblubienicy, Słowo poselstwa wykonuje to, po co zostało posłane (Iz. 55, 11; Rzym. 10, 16-21).

Jan Chrzciciel zawołał: „Kto ma oblubienicę, ten jest oblubieńcem; a przyjaciel oblubieńca, który stoi i słucha go, raduje się niezmiernie, słysząc głos oblubieńca. Tej właśnie radości doznaję w całej pełni” (Jan 3, 29). Jan był czymś więcej niż tylko jednym z proroków, był obiecanym prorokiem ze szczególnym zadaniem: „To jest ten, o którym napisano: Oto Ja posyłam posłańca mego przed tobą, który przygotuje drogę twoją przed tobą” (Mat. 11, 9-10).

Żaden kaznodzieja nie mówił tak często o oblubienicy Chrystusa, o przygotowaniu i zachwyceniu jak mąż Boży William Branham. Jak wszystkim wiadomo, 11 czerwca 1933 otrzymał niebiańskie powołanie: „Jak Jan Chrzciciel został posłany, by poprzedzić pierwsze przyjście Chrystusa, tak ty zostaniesz posłany z poselstwem, które poprzedzi drugie przyjście Chrystusa!” Jego służba, bezpośrednio powiązana z Bożym planem zbawienia, opłaciła się i również jego radość będzie zupełna, jak radość Jana Chrzciciela.

Teraz wypełnia się: „A Duch i oblubienica mówią: Przyjdź! A ten, kto słyszy, niech powie: Przyjdź! A ten, kto pragnie, niech przychodzi, a kto chce, niech darmo weźmie wodę żywota” (Obj. 22, 17).

Jednak jeśli ktoś poruszony tym, co Bóg powiedział i objawił, zechce jak Jan na wyspie Patmos oddać hołd aniołowi lub mężowi Bożemu, zamiast oddawać cześć wyłącznie Bogu, temu należy powiedzieć to samo, co wówczas powiedziano Janowi: „Nie czyń tego! Jestem współsługą twoim i braci twoich, proroków, i tych, którzy strzegą słów księgi tej, Bogu oddaj pokłon!” (Obj. 22, 9). Amen.

1 Niem. Biblia nigdy nie używa słowa Kościół, zawsze tylko zbór – przyp. tłum.

Rzut oka na początek, by właściwie zrozumieć koniec

W służbie Jana Chrzciciela wypełnił się nie tylko Mal. 3, 1: „Oto Ja posyłam mojego anioła, aby mi przygotował drogę przede mną…”, lecz także pierwsza część z Mal. 3, 24, mianowicie: „I zwróci serca ojców ku synom…”. Tak powiedział anioł Gabriel jego ojcu Zachariaszowi: „… by zwrócić serca ojców ku dzieciom, a nieposłusznych ku rozwadze sprawiedliwych, przygotowując Panu lud prawy” (Łuk. 1, 16-17). O to chodziło na początku w służbie Jana Chrzciciela i o to chodzi również teraz w końcowej służbie: mianowicie by przygotować Panu drogę i prawy lud.

W całym Starym Testamencie jest mowa o ojcach, którym Bóg dał obietnicę przymierza (Rzym. 9, 4-5). „Wielokrotnie i wieloma sposobami przemawiał Bóg dawnymi czasy do ojców przez proroków; ostatnio, u kresu tych dni, przemówił do nas przez Syna, którego ustanowił dziedzicem wszechrzeczy, przez którego także wszechświat stworzył” (Hebr. 1, 1-2). W Dz. Ap. 13, 32-33 czytamy: „I my zwiastujemy wam dobrą nowinę. Tę obietnicę, którą dał ojcom, wypełnił teraz Bóg dzieciom ich przez wzbudzenie nam Jezusa…”. Zawsze gdy dzieją się rzeczy o znaczeniu historyczno-zbawiennym, wypełniają się odpowiednie obietnice Boże. U Mal. 3, 23 jest napisane: „Oto Ja poślę wam proroka Eliasza, zanim przyjdzie wielki i straszny dzień Pana”.

Druga część wiersza 24, mianowicie iż serca dzieci Bożych zostaną na powrót zwrócone ku wierze ojców, wypełnia się w naszym czasie. Dlatego nasz Pan po służbie Jana Chrzciciela potwierdził obietnicę, mówiąc: „Eliasz przyjdzie i wszystko odnowi” (Mat. 17, 11). Tak jest napisane również u Mar. 9, 12. Dziś Pan powiedziałby nam: „Eliasz przyszedł. Prorok przyniósł boskie poselstwo, a dzieci obietnicy wierzą, jak mówi Pismo, a ich życie oraz nauczanie są doprowadzane na powrót do takiego duchowo uporządkowanego stanu, jaki był w pierwotnym zborze na początku”. Celem boskiego poselstwa jest przywrócenie w biblijnie wierzących, w zborze oblubienicy, wszystkiego, zasadniczo wszystkiego i uporządkowania w biblijny sposób.

Wszyscy należący do zboru oblubienicy rozumieją, w jakim celu objawiono nam w tym czasie prorocze Słowo, nie dopuszczające żadnej samowolnej interpretacji. Świeci ono jako jasne światło w duchowej ciemności (2. Piotra 1, 19-21). Biblijne jest tylko to, co jest naprawdę napisane w Biblii, i tylko to jest przeznaczone do zwiastowania, a tym samym do wiary wybranych. Zbór jest zbudowany na pierwotnym fundamencie apostołów i proroków (Ef. 2, 20). Dlatego poselstwo brzmi: Z powrotem do Słowa, z powrotem na początek, z powrotem do czystej nauki apostołów, z powrotem do wszystkich zbawiennych przeżyć! W 2. Kor. 6, 14-18 rozlegają się do ludu Bożego poważne słowa: „Jakiż układ między świątynią Bożą a bałwanami? Myśmy bowiem świątynią Boga żywego, jak powiedział Bóg: Zamieszkam w nich i będę się przechadzał pośród nich, I będę Bogiem ich, a oni będą ludem moim”. Ostatnie poselstwo jest połączone z wywołaniem i odłączeniem oraz z bezpośrednim przywróceniem i przygotowaniem. Najpierw wyjść, potem wejść.

Jego obiecane powtórne przyjście jest u drzwi (Mat. 24, 33). Nasz Pan i Zbawiciel powiedział o tym, co ma się stać w ostatnim okresie: „A gdy się to zacznie dziać, wyprostujcie się i podnieście głowy swoje, gdyż zbliża się odkupienie wasze” (Łuk. 21, 28), a także od razu ostrzegł: „Czuwajcie więc, modląc się cały czas, abyście mogli ujść przed tym wszystkim, co nastanie, i stanąć przed Synem Człowieczym” (w. 36). Widzimy wypełnienie biblijnego proroctwa na Izraelu, na narodach, na całym świecie, a szczególnie w zborze, i możemy co raz zawołać: „Dziś wypełniło się na naszych oczach to i to Pismo!” Przypomina nam to Jego słowa: „Lecz to wam powiedziałem, abyście, gdy przyjdzie ich godzina, wspomnieli na to, że Ja wam powiedziałem…” (Jan 16, 4). Amen.

Teraz chodzi o główną rzecz, mianowicie o całkowite zjednoczenie oblubienicy i Oblubieńca. Żadnemu wierzącemu na nic się zda, iż widzi tylko znaki czasu. Rzeczywistością muszą stać się teraz biblijne przeżycia usprawiedliwienia (Rzym. 5, 9), uświęcenia (1. Tes. 5, 23), chrztu Duchem Świętym (1. Kor. 12, 13) itd. tak samo, jak w czasie apostołów. Doskonała miłość Boża, która objawiła się na krzyżu na Golgocie przez pojednanie i przebaczenie, na końcu objawi się także we wszystkich pojednanych, którzy dożyli swego przebaczenia, ponieważ: „To przykazuję wam, abyście się wzajemnie miłowali” (Jan 15, 17). Gdy prawdziwi wierzący staną się jednym sercem i jedną duszą, spadnie wczesny i późny deszcz (Jak. 5, 7-11; Joel, 2, 23; Iz. 44, 3; Zach. 10, 1). Wtedy objawi się moc Boża i jak u Joba, który modlił się za swoich przyjaciół oskarżających go (Job 42, 10), nastąpi podwójne przywrócenie wszystkiego, co Bóg darował zborowi na początku.

Tylko doskonała miłość jest spójnią doskonałości. „A ponad to wszystko przyobleczcie się w miłość, która jest spójnią doskonałości” (Kol. 3, 14) – doskonała miłość do Zbawiciela, do zbawionych, do każdego Słowa Bożego i prawdziwej żywej wiary w każdą Bożą obietnicę. Gdy wszyscy zostaniemy napełnieni Duchem Świętym jak w Dz. Ap. 2 i w pierwotnym zborze, możemy naprawdę powiedzieć, że „… miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który nam jest dany” (Rzym. 5, 5). Teoretyczne poselstwo, interpretowane na wiele sposobów, nikomu na nic się nie zda; dopiero gdy wszystko rzeczywiście zostanie z powrotem doprowadzone do boskiego porządku, obowiązuje: „Bo ci, których Duch Boży prowadzi, są dziećmi Bożymi” (Rzym. 8, 14).

Gdy potem naprawdę przyjdzie Oblubieniec, jako pierwsza rozlegnie się »pobudka« do wszystkich, którzy zasnęli w Chrystusie, potem wszyscy ci, którzy żyją w Chrystusie, zostaną przemienieni i wraz z nimi zostaną zachwyceni na spotkanie Pana na obłokach nieba. To jest tak mówi Pan w Jego świętym, wiecznym Słowie (1. Tes. 4, 13-18).

Powtórne przyjście Pana będzie rzeczywistością, jak rzeczywistością było Jego wniebowstąpienie (Dz. Ap. 1, 11b): „Ten Jezus, który od was został wzięty w górę do nieba, tak przyjdzie, jak go widzieliście idącego do nieba”. Zmartwychwstanie tych, którzy zasnęli w Chrystusie będzie rzeczywistością (1. Kor. 15, 42-44). Przemiana naszych ciał będzie rzeczywistością (1. Kor. 15, 54). Zachwycenie będzie rzeczywistością (1. Tes. 4, 17). Uczta weselna będzie rzeczywistością (Obj. 19, 7). Wszystko będzie rzeczywistością, także Tysiącletnie Królestwo (Obj. 20), a w końcu nowe niebo i nowa ziemia (Obj. 21). Maranatha. Przyjdź, Panie Jezu! „Mówi ten, który świadczy o tym: Tak, przyjdę wkrótce. Amen, przyjdź, Panie Jezu!” (Obj. 22, 20).

Niczego nie dodawać do Słowa

Służba brata Branhama była tak samo ważna jak służba Mojżesza, Jana Chrzciciela i apostoła Pawła w łączności z historią zbawienia. Pozostało nam Słowo Boże, które zwiastowali Boży posłańcy, i właśnie je zwiastujemy, ponieważ tylko Słowo trwa na wieki (1. Piotra 1, 25). W 2. Piotra 3, 14-18 apostoł Piotr napomina wierzących za względu na obiecane powtórne przyjście, by dołożyli wszelkich starań, aby zastano ich bez skazy i bez nagany. Powołuje się przy tym także na listy Pawła, ale wskazuje, że są w nich rzeczy trudne do zrozumienia. Pojęliśmy, że w biblijnym poselstwie nie chodzi o trudne do zrozumienia wypowiedzi, które poczynił wówczas Paweł, jak pisze Piotr w 2. Piotra 3, 16, lub brat Branham w wielkim oczekiwaniu końcowego działania Bożego. Jak wtedy, tak i dziś są tacy, którzy wyrywają wypowiedzi brata Branhama z kontekstu i robią z nich swe własne, fałszywe nauki (w. 16).

Wskazówka, której udzielił Paweł swemu wiernemu współpracownikowi Tymoteuszowi w 2. Tym. 4, została darowane w wizji bratu Branhamowi w 1933 roku przez samego Pana. Każdy prawdziwy sługa Boży weźmie sobie do serca również słowa:

„Zaklinam cię tedy przed Bogiem i Chrystusem Jezusem, który będzie sądził żywych i umarłych, na objawienie i Królestwo jego; głoś Słowo, bądź w pogotowiu w każdy czas, dogodny czy niedogodny, karć, grom, napominaj z wszelką cierpliwością i pouczaniem. Albowiem przyjdzie czas, że zdrowej nauki nie ścierpią, ale według swoich upodobań nazbierają sobie nauczycieli, żądni tego, co ucho łechce, i odwrócą ucho od prawdy, a zwrócą się ku baśniom. Ale ty bądź czujny we wszystkim, cierp, wykonuj pracę ewangelisty, pełnij rzetelnie służbę swoją”.

Także mi Pan przykazał w lutym 1980 w Marsylii, we Francji, bym czytał 2. Tym. 4. Poprzedniego wieczoru po raz pierwszy zapytano mnie, co oznacza siedem grzmotów w Obj. 10. Nie miałem na to odpowiedzi. Podczas czytania 2. Tym. 4 natychmiast zdałem sobie sprawę, dlaczego musiałem przeczytać ten tekst: Wolno mi głosić i nauczać tylko Słowa, nie wolno mi brać udziału w interpretacjach. Kompromis jest dla mnie niemożliwy, jest wykluczony.

Każdy, kto naprawdę jest powołany przez Boga, weźmie sobie do serca przestrogę, którą Paweł tak usilnie skierował do Tymoteusza, i w istocie będzie według niej postępował: „Zaklinam cię tedy przed Bogiem (…) głoś Słowo…”! To, co nie jest napisane w Słowie, nie jest przeznaczone do zwiastowania wiecznej Ewangelii. A gdy ktoś głosi coś niebiblijnego, nawet gdy określa to mianem objawienia, ściąga na siebie przekleństwo (Gal. 1, 8), nawet jeśli byłby to anioł z nieba!

Apostoł Jan musiał napomnieć nas z całą powagą: „Co do mnie, to świadczę każdemu, który słucha słów proroctwa tej księgi: Jeżeli ktoś dołoży coś do nich, dołoży mu Bóg plag opisanych w tej księdze; A jeżeli ktoś ujmie coś ze słów tej księgi proroctwa, ujmie Bóg z działu jego z drzewa żywota i ze świętego miasta, opisanych w tej księdze” (Obj. 22, 18-19).

Wszyscy, którzy opierają się tylko na tym, co jest napisane, są błogosławieni: „Błogosławiony ten, który czyta, i ci, którzy słuchają słów proroctwa i zachowują to, co w nim jest napisane; czas bowiem jest bliski” (Obj. 1, 3).

Bóg myśli, co mówi, i mówi, co myśli

Prorokowi Danielowi powiedziano: „Ale ty, Danielu, zamknij te słowa i zapieczętuj księgę aż do czasu ostatecznego! Wielu będzie to badać i wzrośnie poznanie” (Dan. 12, 4).

Jesteśmy w czasie końca: zapieczętowana księga została otwarta, a cała jej zawartość objawiona. Bogu niech będą dzięki, że już nic z tego nie może zostać zapieczętowane na nowo, ponieważ „zwyciężył lew z pokolenia Judy, korzeń Dawidowy i może otworzyć księgę, i zerwać siedem jej pieczęci” (Obj. 5, 5).

„I rzecze do mnie: Nie pieczętuj słów proroctwa tej księgi! Albowiem czas bliski jest” (Obj. 22, 10). W rozdz. 5 księga była jeszcze zapieczętowana.

W Słowie ukazano nam boski porządek zbawienia we wszystkich szczegółach. Możemy przyporządkować siedmiu aniołów zboru (Obj. 2+3), czterech aniołów sądu związanych nad Eufratem (Obj. 9) oraz siedmiu aniołów trąb (Obj. 8-11). Rozumiemy kontekst, gdy Pan zstępuje jako Anioł Przymierza (Obj. 10) albo występują dwaj prorocy (Obj. 11), lub co się tyczy siedmiu aniołów z czaszami gniewu (Obj. 16). Tak, z łaski objawione i ukazane we właściwym kontekście zostało nam całe Objawienie wszelkich wydarzeń, co nie zdarzyło się jeszcze w żadnym czasie w tak wyczerpujący sposób.

W imieniu Pana Jezusa Chrystusa należy jednak ciągle powtarzać: Teraz chodzi o wywołanie i przygotowanie zboru oblubienicy. Nawet gdybyśmy znali wszystkie tajemnice, a nie mieli miłości do Słowa, do każdego Słowa, w ogóle nie moglibyśmy być gotowi, nie mówiąc już o umiłowaniu Jego przyjścia. To jest różnica między mądrymi i głupimi pannami. Znajdujemy się rzeczywiście na końcu czasu końca. To, o co teraz chodzi, to zupełne przywrócenie wszechrzeczy zgodnie ze Słowem, które musi nastąpić przed powtórnym przyjściem naszego umiłowanego Pana i Oblubieńca. Wybrani trzymają się Słowa aż do końca i nie można ich zwieść interpretacjami. Wierzą, że prawdziwe, ugruntowane wyłącznie na Piśmie Świętym poselstwo poprzedza drugie przyjście Chrystusa i jeszcze we wieczności będą dziękować Panu za proroczą służbę brata Branhama i za zbawienno-historyczne uporządkowanie wszystkich wydarzeń. Ich dotyczy błogosławieństwo: „Ale błogosławione oczy wasze, że widzą, i uszy wasze, że słyszą” (Mat. 13, 16).

Sługa nie jest większy od swego pana

Zadano mi wiele pytań, na które trzeba odpowiedzieć. Piętrzą się e-maile: jeden zawiera 5, następny 8, inny 20 pytań. Zdarza się nawet 45 pytań jednej osoby, na które mam odpowiedzieć. Wszyscy chcą uzyskać jasność odnośnie cytatów brata Branhama. Proszę zrozumieć, że nie mogę się tym zajmować.

Co się tyczy biblijnych tematów, to poruszyłem już chyba wszystkie w wielu publikacjach i naświetliłem od strony Pisma. Dotyczy to także jedynej w swym rodzaju, nieomylnej proroczej służby brata Branhama. Zlecenie, które Pan dał mi 2 kwietnia 1962 i które potwierdził 3 grudnia 1962 przez proroka w obecności dwóch świadków, brata Wooda i brata Sothmanna, brzmi: Głoś Słowo Boże i rozdzielaj zgromadzony duchowy pokarm. Z powodu wybranych wspomnę jeszcze raz, że Pan w niedzielę, 19 września 1976, zawołał do mnie potężnym głosem, co następuje: „Mój sługo, zgodnie z Mat. 24, 45-47 przeznaczyłem cię do rozdzielania pokarmu”. To jest : jako żyje Bóg.

On sam przecież przepowiedział już u Amosa 8, 11 głód słuchania Jego Słowa, a duchowy człowiek żyje każdym Słowem Bożym. Nasz Zbawiciel powiedział: „Moim pokarmem jest pełnić wolę tego, który mnie posłał, i dokonać jego dzieła” (Jan 4, 34). Każdemu słudze mówi przez Pawła: „Gdy tego będziesz braci nauczał, będziesz dobrym sługą Chrystusa Jezusa, wykarmionym na słowach wiary i dobrej nauki, za którą poszedłeś” (1. Tym. 4, 6).

2. Tym. 4 musiał się także wypełnić odnośnie tego, iż nastanie czas, gdy „zdrowej nauki nie ścierpią, ale według swoich upodobań nazbierają sobie nauczycieli, żądni tego, co ucho łechce”. Dlatego u Mat. 24, 48-50 jest mowa również o słudze, który jest zły i mówi „w sercu swoim: Pan mój zwleka z przyjściem”. Jak Syn Człowieczy sieje najpierw dobre nasienie, tak robią wszyscy, których On posyła (Mat. 13). Wróg skrada się zawsze z tyłu i sieje złe nasienie, chwasty – interpretacje. Wierny i mądry sługa sieje tylko nasienie Słowa i rozdziela duchowy pokarm. Zły sługa sieje własne interpretacje.

Wszyscy, którzy są zrodzeni z Boga, wierzą i cieszą się, że sam Pan Jezus darował na ten czas powołanie do zwiastowania Słowa. Ciągle należy podkreślać: Kogo Bóg posyła, ten głosi tylko Boże Słowo, a kto jest z Boga, słucha tylko Bożego Słowa (1. Jana 4, 6), a nie baśni (2. Tym. 4, 4).

Paweł pisze: „Ale we wszystkim okazujemy się sługami Bożymi w wielkiej cierpliwości, w uciskach, w potrzebach, w utrapieniach, (…) w słowie prawdy, w mocy Bożej; przez oręż sprawiedliwości ku natarciu i obronie, przez chwałę i hańbę, przez zniesławienie i przez dobrą sławę; jako zwodziciele, a jednak prawi” (2. Kor. 6, 4-8).

W 1. Piotra 4 od wiersza 12 czytamy, że wierzący muszą iść czasem przez doświadczenia, które przypominają ogień, ale także, iż w ten sposób zyskujemy udział w cierpieniach Chrystusa, abyśmy „i podczas objawienia chwały jego radowali się i weselili” (13b).

Także naszego Zbawiciela dosięgały oszczerstwa od Jego narodzin po Jego wniebowstąpienie. Uczeni w Piśmie zarzucali Mu, że został zrodzony w cudzołóstwie (Jan 8, 41), że jest opętany (Jan 10, 20), że ma pakt z Belzebubem (Łuk. 11, 15), że jest zwodzicielem (Mat. 27, 63), że jest przestępcą (Jan 18, 30). On zniósł wszelką hańbę, szydzono z Niego nawet jeszcze na krzyżu. Jednak w poranek wielkanocny wyszedł z grobu jako zwycięzca nad diabłem, śmiercią oraz piekłem i mógł zawołać: „Dana mi jest wszelka moc na niebie i na ziemi” (Mat. 28, 18). Wśród radosnych okrzyków wstąpił do nieba (Ps. 47, 6; Ps. 68, 19; Łuk. 24, 50-53; Dz. Ap. 1, 9-11) i przyjdzie znowu z wielką mocą i chwałą.

Jak się powodziło Panu, tak powodzi się Jego sługom: „Wspomnijcie na słowo, które do was powiedziałem. Nie jest sługa większy nad pana swego. Jeśli mnie prześladowali i was prześladować będą; jeśli słowo moje zachowali i wasze zachowywać będą” (Jan 15, 20). On powiedział również: „Błogosławieni będziecie, gdy ludzie was nienawidzieć będą i gdy was wyłączą, i lżyć was będą, i gdy imieniem waszym pomiatać będą jako bezecnym z powodu Syna Człowieczego” (Łuk. 6, 22).

Jednak tak samo wypełni się: „Ci, którzy siali ze łzami, Niech zbierają z radością! Kto wychodzi z płaczem, niosąc ziarno siewne, Będzie wracał z radością, niosąc snopy swoje” (Ps. 126). Gdy Pan objawi się w chwale przy Swoim powtórnym przyjściu, i my będziemy się cieszyć i radować. „Tego miłujecie, chociaż go nie widzieliście, wierzycie w niego, choć go teraz nie widzicie, i weselicie się radością niewysłowioną i chwalebną” (1. Piotra 1, 8). Teraz niesiemy hańbę dla Jego imienia, ale gdy On przyjdzie, będziemy się cieszyć oraz radować i otrzymamy koronę chwały (1. Piotra 5, 4). On przyszedł za pierwszym razem, by zmazać nasze grzechy, za drugim razem przyjdzie do wszystkich, którzy na Niego czekają (Hebr. 9, 28), do wszystkich, którzy miłują Jego przyjście (2. Tym. 4, 8) i do wszystkich, którzy są gotowi (Mat. 25, 10).

Apostoł Jan zachęca nas: „A teraz, dzieci, trwajcie w nim, abyśmy, gdy się objawi, mogli śmiało stanąć przed nim i nie zostali zawstydzeni przy przyjściu jego. (…) Lecz wiemy, że gdy się objawi, będziemy do niego podobni, gdyż ujrzymy go takim, jakim jest” (1. Jana 2, 28 + 3, 2).

Co się stanie, gdy Pan zaryczy jak lew?

Powiedzmy to jeszcze raz, by zrozumiał to i ten ostatni: Kto wierzy, jak mówi Pismo Święte na odpowiednich miejscach, temu zostanie to objawione. W Obj. 10 Pan zstępuje jako Anioł Przymierza z otwartą książeczką w dłoni, stawia jedną nogę na morzu, drugą na lądzie i woła donośnym głosem jak ryk lwa. Słowem kluczowym w tym kontekście jest ryk.

W kazaniu Przejście z 17 marca 1963 brat Branham czytał Obj. 10, 1, mówiąc zaraz potem: „Jeśli to obserwowaliście, to jest Chrystus. W Starym Testamencie jest nazywany Aniołem Przymierza. Teraz przychodzi bezpośrednio do Żydów, ponieważ zbór osiągnął już fazę dokończenia. (…) Zbór został już zachwycony”.

To jest wypełnienie drugiej części Mal. 3, 1: „Potem nagle przyjdzie do swej świątyni Pan, którego oczekujecie, to jest anioł przymierza, którego pragniecie. Zaiste, on przyjdzie - mówi Pan Zastępów”.

Także to, co dzieje się z wierzącymi Izraelitami, zostało już przepowiedziane w proroczym Słowie. Wtedy wypełni się: „Pan zagrzmi z Syjonu i wyda swój donośny głos z Jeruzalemu, tak że zadrżą niebiosa i ziemia. Lecz dla swojego ludu Pan jest ucieczką i twierdzą dla synów Izraela” (Joel 3, 21).

„Pójdą za Panem, który jak lew zaryczy, a gdy tak zaryczy, dzieci z drżeniem przybiegną od zachodu” (Oz. 11, 10).

„I rzekł: Pan grzmi z Syjonu i wydaje swój donośny głos z Jeruzalemu, dlatego żałobą okrywają się niwy pasterzy i usycha szczyt Karmelu” (Amos 1, 2).

Dopiero gdy On zaryczy jak lew, nastanie ten moment, w którym odezwie się siedem grzmotów (Obj. 10, 3). Gdy Jan chciał zapisać, co powiedziały, głos z nieba zawołał do niego: „Zapieczętuj to, co powiedziało owych siedem grzmotów, a nie spisuj tego” (w. 4). Niechby Bóg dał wszystkim głęboki szacunek, by to respektowali; to jest przecież tak mówi Pan.

Anioł Przymierza, który stawia Swoje nogi na morzu i lądzie i ryczy jak lew, unosi potem Swoją dłoń ku niebu i przysięga na wiecznie Żyjącego, „że to już długo nie potrwa”. U proroka Daniela 12, 7 jest napisane o tej przysiędze z dokładnym podaniem czasu: „… przysięgał na tego, który żyje wiecznie: Będzie to trwało czas wyznaczony, dwa czasy i pół czasu, a gdy doszczętnie będzie zniszczona, wtedy się to wszystko spełni”. Amen! W proroczym Słowie jest nam dobitnie powiedziane, że od momentu złożenia przysięgi pozostanie jeszcze trzy i pół roku, zanim w ostatnim okresie wszystko się nie wypełni. U Dan. 7, 25 czytamy również o 3 ½ roku w łączności z Izraelem, a w Obj. 12, 14 o jednym czasie, dwóch czasach i pół czasu jak u Dan. 12, 7.

Oczywiście nie chodzi już potem o zbór oblubienicy, który został zachwycony, lecz o czas ucisku i o Izrael. Prorokowi Danielowi powiedziano: „I przyszedłem, aby ci objawić, co ma przyjść na twój lud w dniach ostatecznych, bo widzenie znów dotyczy dni przyszłych” (10, 14). Ze wszystkimi należącymi do kontekstu miejscami Biblii nietrudno właściwie, to znaczy biblijnie przyporządkować także to wielkie wydarzenie. Ponieważ nie dotyczy to już zboru oblubienicy, lecz Izrael, nie musimy się martwić o połączone z tym wydarzenia. Pan aż do końca będzie się troszczył o Swój lud.

Nadszedł czas końca; Jego przyjście jest bliskie

U Mat. 24, Mar. 13 i Łuk. 21 Pan mówił także o zdarzeniach w okresie przed powtórnym przyjściem Chrystusa. Porównał (Łuk. 17) tę generację z czasem Noego (1. Mojż., rozdz. 6-9) i stanem Sodomy i Gomory (1. Mojż. 19). Miało być tak, jak było wtedy, i tak jest.

Nowoczesne społeczeństwo uznaje Boże Słowo i cały boski porządek stworzenia za przestarzałe. Dotyczy to małżeństwa, rodziny i innych tradycyjnych wartości.

Apostoł Paweł, którego krytykują przede wszystkim teolodzy, musiał opisać u Rzym. 1, 24-32 ogólny stan: „Dlatego wydał ich Bóg na łup sromotnych namiętności; kobiety ich bowiem zamieniły przyrodzone obcowanie na obcowanie przeciwne naturze, podobnie też mężczyźni zaniechali przyrodzonego obcowania z kobietą, zapałali jedni ku drugim żądzą, mężczyźni z mężczyznami popełniając sromotę…”. Także to dzieje się na naszych oczach.

Również kościoły dopasowują się oczywiście jak wszyscy inni do ducha czasu. Niedawno zauważony tytuł w mediach: „Zmiana w katolickim kościele. Watykan zbliża się do lesbijek i gejów. Wyjaśnienie: Homoseksualiści mogą wzbogacić chrześcijańską społeczność swymi darami i cechami…”.

Oczywiście każdy człowiek ma prawo żyć, jak uważa za stosowne, i nikim nie wolno gardzić, nie mówiąc już o dyskryminacji, ze względu na jego styl życia. Godność każdego człowieka jest i pozostanie nietykalna.

Mimo to dla każdego, kto wierzy Bogu i naprawdę jest znowuzrodzony z Ducha, Słowo Boże jest i dziś miarodajną wytyczną. Kto należy do prawdziwego zboru Pana, uznaje Boży porządek stworzenia dla małżeństwa i rodziny tak samo jak porządek zbawienia i porządek zboru, które On kazał spisać w Swoim Słowie, i zarówno w ziemskim jak i w duchowym zakresie podporządkowuje się boskiemu porządkowi.

Najpierw jednak musi wydarzyć się to, o co zaapelowano do wszystkich słuchaczy w pierwszym kazaniu przed 2.000 lat podczas założenia nowotestamentowego zboru: „Upamiętajcie się i niechaj się każdy z was da ochrzcić w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a otrzymacie dar Ducha Świętego. Obietnica ta bowiem odnosi się do was i do dzieci waszych oraz do wszystkich, którzy są z dala, ilu ich Pan, Bóg nasz, powoła” (Dz. Ap. 2). Kazanie dziś musi zgadzać się z owym pierwszym kazaniem, a wskazówki dla wierzących w ostatnim okresie zboru obowiązują jeszcze tak samo, jak dla wierzących w pierwszym okresie. Jednak kto nie pozwoli się przekonać Duchowi Bożemu i nie przyjmie darowanego zbawienia, nie pozwoli pokierować sobą ku upamiętaniu.

Nikt nie może zbawić samego siebie; każdy musi wzywać imienia Pana i Zbawiciela, prosić w modlitwie o przebaczenie i uwolnienie i jeszcze dziś może przeżyć, że urzeczywistni się: „Każdy bowiem, kto wzywa imienia Pańskiego, zbawiony będzie” (Rzym. 10, 13); „W czasie łaski wysłuchałem cię, A w dniu zbawienia pomogłem ci; Oto teraz czas łaski, oto teraz dzień zbawienia” (2. Kor. 6, 2).

Dzięki Bożej łasce życie wierzącego człowieka jest doprowadzane do zgodności z Bożym Słowem zarówno w duchowym, jak i w ziemskim zakresie. Ponieważ tylko ten, kto jest w Słowie, może być w woli Bożej, a tylko tak możemy chodzić z Bogiem, jak czynił to już Henoch, który został zachwycony (Hebr. 11, 5). W ten sposób z łaski spocznie na nas Boże upodobanie i jako nienaganna oblubienica wraz z Oblubieńcem wejdziemy na ucztę weselną. Amen.

„Aby sam sobie przysposobić Kościół2 pełen chwały, bez zmazy lub skazy lub czegoś w tym rodzaju, ale żeby był święty i niepokalany” (Ef. 5, 27).

Na nadchodzące miesiące zaplanowano znowu liczne podróże misyjne. Proszę, pamiętajcie o mnie w Waszych modlitwach.

Działający z polecenia Bożego

2 Patrz przypis nr 1, str. 2 – przyp. tłum.

Zdjęcie zgromadzenia na Kubie w lutym 2015. Czy to w Hawanie czy w Holguín: wszędzie przychodzili wierzący, by słuchać Słowa. Kaznodzieje przyszli na zgromadzenia nawet z Santiago de Cuba. Co za łaska, że możemy bezpośrednio dożywać, jak ostatnie poselstwo osiąga wszystkie Boże dzieci we wszystkich narodach!

Tak nas można osiągnąć:

Missions-Zentrum

Postfach 100707

D-47707 Krefeld

Telefon: 0049/2151/545151

Fax: 0049/2151/951293

Homepage: http://www.freie-volksmission.de

E-mail: volksmission@gmx.de

Powielanie i kopiowanie tylko za zgodą wydawcy.

Wysyłki dokonuje się bezpłatnie oraz na zasadzie wolnych datków.

Wszelkie wpłaty na dzieło misyjne w Niemczech:

Freie Volksmission Krefeld, Sparkasse Krefeld,

IBAN: DE14 3205 0000 0001 2093 86,

BIC: SPKRDE33